Elvira López

Espagnole • Elche, Espagne

« Herinnering omzetten in kleur en licht »

Elvira López is een hedendaagse Spaanse kunstschilder, autodidact, wiens werk de grenzen tussen herinnering, materie en licht verkent. Haar bijzondere parcours bracht haar ertoe haar artistieke roeping volledig te omarmen na de lockdown van 2020, na verschillende decennia gewijd aan een hooggeplaatste administratieve loopbaan.

Haar werk kenmerkt zich door een voortdurende zoektocht naar evenwicht tussen het picturale gebaar en technische beheersing. Ze ontwikkelt een visuele taal die ze als volledig persoonlijk opeist — wat zij de «stijl Elvira López» noemt — gebaseerd op het opeenstapelen van heterogene materialen: acryl, epoxyhars, pure pigmenten, hout, gips en bladgoud. Deze multimateriaal-benadering stelt haar in staat werken te creëren met een getextureerde dichtheid, waarin de materie zelf onderwerp wordt.

In plaats van een vooraf bepaald plan te volgen, geeft Elvira López de voorkeur aan een proces van ontstaan: elk werk komt voort uit een stille dialoog tussen de kunstenares en de materie. Haar abstracte composities roepen innerlijke landschappen op, contemplatieve toestanden, fragmenten van herinnering omgezet in visuele aanwezigheid.

Vertegenwoordigd door Starck Gallery in Elche (Alicante) beschikt zij over een eigen zaal in de 880 m² grote expositieruimte van de galerie. Haar werken, verkrijgbaar als uniek stuk, richten zich tot verzamelaars die gevoelig zijn voor de benadering van een oprechte hedendaagse kunst, ver verwijderd van de codes van de gevestigde markt, geworteld in een diepe persoonlijke zoektocht.

Haar parcours — een decennialang verborgen roeping, nieuw leven ingeblazen door de uitzonderlijke omstandigheden van 2020 — maakt van haar een van de meest eigenzinnige stemmen van de hedendaagse Spaanse kunstscène. Elk werk draagt het spoor van deze stille rijping: een diepgang die zich niet laat fabriceren en die geen enkele academische opleiding aan haar picturale taal had kunnen geven.

In het atelier

Interview met Elvira López

Wat heeft u doen besluiten om kunstenares te worden, en dat zo laat in uw leven?

Ik heb niet «besloten» in de gebruikelijke betekenis van het woord. De kunst zat al sinds mijn kindertijd in mij, maar het leven heeft me decennialang elders gebracht. Toen de wereld in 2020 tot stilstand kwam, kwam er iets heel dieps weer naar boven. Ik stond tegenover mezelf, zonder professionele uitweg, en toen begreep ik dat ik die innerlijke stem niet langer mocht laten wachten. Het was geen keuze, het was een vanzelfsprekendheid.

Hoe zou u uw creatieve proces omschrijven?

Ik begin altijd zonder plan. Nooit een voorafgaande schets, nooit een vast mentaal beeld van wat het werk moet worden. Ik bereid mijn materialen voor — acryl, hars, pigmenten, bladgoud — en laat de eerste laag me vertellen waar ik heen moet. Elk gebaar roept het volgende op. Het is een dialoog, bijna een gesprek tussen mij en de materie. Ik bouw op, ik breek af, ik bedek, ik onthul. Het werk verschijnt me gaandeweg. Wanneer ik voel dat het er is, dat niets ontbreekt en niets overbodig is, stop ik.

Waarom juist deze materialen? Hars, pigmenten, goud...

Omdat ze elk hun eigen geheugen hebben. De hars bevriest de tijd, ze vangt het licht. Pure pigmenten hebben een dichtheid die industriële kleuren nooit zullen hebben — ze dragen een minerale, bijna sacrale aanwezigheid. En het goud... goud is voor mij geen decoratief effect. Het is een cultureel erfgoed, een licht dat niet van buitenaf komt maar dat lijkt voort te komen uit het werk zelf. Samen stellen deze materialen me in staat werken te creëren die niet alleen bekeken, maar doorleefd worden.

Wat inspireert u vandaag de dag?

De stilte, vooral. De momenten waarop je niets meer verwacht. Ik ben ook diep gevoelig voor het mediterrane licht — die bijzondere kwaliteit van het Spaanse licht, dat niet alleen verlicht maar onthult. En verder de natuur in haar meest elementaire vormen: de texturen van een schors, de beweging van het water, de patina die de tijd op de dingen achterlaat. Ik probeer deze verschijnselen niet te reproduceren. Ik probeer erop te antwoorden.

Welke band heeft u met uw werken zodra ze het atelier verlaten?

Het is altijd een bijzonder moment. Wanneer een werk naar een verzamelaar gaat, heb ik het gevoel dat het zijn leven zonder mij voortzet — en zo hoort het ook. Ik geloof dat een werk nooit echt toebehoort aan wie het gemaakt heeft. Het behoort toe aan de blik die het ontvangt, aan het licht van de plek die het opneemt, aan het moment waarop iemand ervoor stilstaat en iets voelt. Mijn werk eindigt wanneer het zijne begint.

Wat zou u willen dat een verzamelaar voelt voor een van uw werken?

Ik wens niets specifieks. Ik zou gewoon willen dat hij of zij stilstaat. Dat de tijd even wordt opgeschort. Dat er iets stils neerdaalt. Sommige verzamelaars vertellen me dat ze een van mijn werken hebben gekocht omdat het hen aan een herinnering deed denken, of omdat het hen kalmeerde. Anderen kunnen niet uitleggen wat hen heeft geraakt. Beide antwoorden zijn me even lief. Zolang er een ontmoeting is, heeft het werk zijn taak vervuld.

Een advies voor wie uw werk ontdekt en aarzelt om met verzamelen te beginnen?

Ik zou zeggen: vergeet wat u denkt te moeten mooi vinden. Vraag u niet af of een werk «goed genoteerd» staat of «in waarde zal stijgen». Vraag u gewoon af of het u vergezelt — of u ermee wilt leven, het 's ochtends wilt bekijken, het 's avonds wilt terugvinden. Een werk waarvan men houdt, verliest nooit zijn waarde. Verzamelen is in de eerste plaats een dialoog tussen een werk en u. De rest is bijzaak.